توصیه‌های پسامهاجرتی قسمت سوم

قسمت آخر توصیه‌هام مربوط میشه به مسائل کاری و چیزایی که این چندوقته اینجا تجربه کردم!
اولش از همه باید کار رو پیدا کنیم دیگه نه؟

روش‌های کاریابی در ترکیه

توی عکس شش تا از سایتای کاریابی رو آوردم که آدرسشونو میتونین ببینین..همشون اَپ موبایل هم دارن.‌.

#kariyer.net #yenibiriş #elemanonline #eleman.net #indeedjobs #secretcv #unisbul

بجز اینا، تو بعضی از گروهای کاریابی فیسبوک برای ایرانیا هم بعضا کار میزنن ولی اونارو توصیه نمیکنم چون اکثرا کارای سطح پایین و حقوقای ناچیز دارن و احتمالا حقوق اولتون رو هم برمیدارن!

تنها کاری که باید بکنین اینه که این نرم‌افزارارو نصب کنین و برای خودتون رزومه بسازین و بعدش شروع کنین به اپلای کردن. یه پست کامل تو آرشیو ویلاگ در این مورد هست که میتونین بخونین..

توصیه‌های مهم برای روز مصاحبه

تو ایران چون به اون صورت تجربه کاری نداشتم زیاد در جریان پروسه استخدامش نیستم ولی اینجا و خیلی کشورای دیگه کلا دوتا راه اصلی برای پیدا کردن کار هست و راه های فرعی هم که دیگه بستگی به خلاقیت خودتون داره!

اولیش اپلای کردن از طریق سایتای کاریابیه به این صورت که شما یه حساب تو اون سایتها باز میکنین برای خودتون سی وی تشکیل میدین و شروع میکنین به سرچ کردن پوزیشن‌های خالی که بالا نوشتم. دومیش اینه که شما کمپانی یا شرکت مورد نظرتون رو پیدا میکنین بهش سی‌وی خودتون رو ایمیل میکنین و منتظر میشین تا جواب بدن
گزینش هم کلا به دو صورته. یکی دعوت برای مصاحبه و دومیش امتحان! توضیحات اونا رو دیگه نمیدم ولی روزی که برای مصاحبه اولیه میرین این چنتا چیزو حتما بهش دقت کنین تا مثل من تو یه هفته سه‌تا کار عوض نکنین!

● با کی مصاحبه میکنین؟ مدیر شرکت؟ مدیر روابط عمومی؟ یا اینکه منشی بهتون فرم میده پر کنین؟ به ترتیبی که شمردم میتونم بگم شانستون برای گرفتن کار بیشتره چون هرچی بروکراسی بیشتر میشه رقابت بیشتر و شانستون کمتر میشه!

● کارکنا چطور لباس پوشیدن؟ بسته به سلیقه خودتون از روی طرز لباس پوشیدن میتونین بفهمین که محیط خشکه یا صمیمی

● اگه جایی مثل ترکیه هستین لهجه کارمندا! چون هر لهجه مختص منطقه خاصی از ترکیس که فرهنگ خاص خودشو داره و هرشهروند از شهرهای دیگه ترجیح میده با همشهریای خودش کار کنه بنابراین احتمال بوجود اومدن گتو داخل شرکت زیاد میشه! اینم یعنی جبهه گیری علیه شما به احتمال زیاد!

● پرسونل مسئول آشپزخونه و بوفه براتون چایی میاره یا منشی؟ این واقعا مهمه! تو یکی ازین شرکتایی که رفتم یه روز برای کار همینکه رسیدم یه مرد کچل بیسواد شکم گنده با کت شلوار بوگندو بهم دستور داد براش چایی ببرم و تنها کارمند زن شرکت بجای کار خودش کل وقت داشت زمینارو طی میکشید چایی دم میکرد و ناهار درست میکرد! با اومدن من هم قصد داشت بازنشست بشه! سر ظهر ازونجا فرار کردم! هرکسی فقط باید کاری رو انجام بده که در حیطه شرح وظایفش تعریف شده. نه کمتر نه بیشتر

● سعی کنین تا میتونین به جزئیات دقت کنین..وسایل نوعن یا قدیمی؟ وسایل پذیرایی چی؟ ساختمون خیلی داغونه؟ افراد خیلی ول و علافن؟ امکانات کمه؟ این یعنی شما نمیتونین به موقع حقوق بگیرین! سریعا دربیاین بیرون!

● و مورد آخر اینکه حتما درمورد تمام حقوق و مزایا و مرخصی ها و ساعات کاری و اگه ممکنه تعداد کارمندا (برای اجازه کار لازمه!) مطمئن بشین و اعتماد بنفستون حدالامکان رو سقف باشه!

و توصیه‌های آخر درمورد اینکه:

در محل کار چطور برخورد و رفتاری داشته باشیم؟

اگه به سن بیست و سه چهارسالگی رسیدین وقتشه که دیگه تصمیم بگیرین میخواین چیکاره باشین! چون هرچی تعداد کار نامرتبط تو رزومتون بیشتر باشه ارزش و اعتبارش میاد پایینتر! اقلا سعی کنین اگه یبار تو کارخونه چرم کار میکنین یه بار تو شرکت اپراتور، تو جفتشم تو بخش فروش باشین مثلا..!

سعی کنین قبل از اتفاقات مهم سیاسی مثل انتخابات یا تصویب قوانین جدید از کار جدا نشین! چون کار جدید پیدا نمیکنین! اصولا شرکتا سعی میکنن بعد از وقایع سیاسی کارمند بگیرن نه قبلش! نمیدونم چرا حس میکنن ریسک بزرگیه براشون!

تو محل کار سعی کنین کاری رو که میکنین حتما به زبون بیارین! اگه خیلی ساکت باشین همه فک میکنن کار نمیکنین!

درمورد انتخاب مسافت قبلا مفصل توضیح داده بودم!

اجازه ندین کاری رو که در حیطه کاریتون نیست مجانی ازتون بخوان چون کاری که شما لطف میکنین انجام میدین سریعا میشه وظیفتون!

احساس مسئولیت رو هم یادتون نره البته! در حد شرح وظایفتون سعی کنین خلاق و دلسوز باشین

اخلاق کاری با اخلاق اجتماعی فرق داره بنابراین اگه باعث بشین یکی که کارشو خوب انجام نمیده ، کارشو از دست بده لازم نیست عذاب وجدان بگیرین..یادتون باشه هرچی سیستمی که توش کار میکنین قوی تر باشه برای خودتون بهتره!

صمیمیت و جدیت رو بالانس کنین! سعی کنین با همکاراتون روابط زیاد نزدیک مثل دوستی و هم خونه بودن نداشته باشین..این باعث میشه کارفرما به شما همیشه مشکوک باشه که ممکنه پشت سرش کارای مخفیانه بکنین یا اشتباهات همو بچوشونین و بعدا ضرر کنه

حدالامکان از معرفی نیروی جدید به محل کارتون خودداری کنین چون اگه اون شخص اشتباهی کنه اول میان سراغ شما! بالاخره کاسه کوزه باید سر یکی بشکنه دیگه!

و اما مهمترین توصیه!

بحث احترام متقابل بین کارمند و کارفرما حتی اگه خیلی مهم بنظر نیاد، قسمت عمده زندگی و احساسمون به زندگی رو تحت تاثیر قرار میده..
البته فقط منظورم احترام کلامی نیست! خر فرض نکردن کارمند هم نوعی احترامه! احترام به شعور و زحمات یه نفر! مثلا یکی تعریف میکرد تو یه رستوران تو ژاپن کار میکرده و کارفرما هرماه حقوقشو میبرده دم درشون و جلوش خم میشه ازش تشکر میکرده و پولشو میداده! اونوقت ما عادت کردیم کار کنیم بی‌خوابی بکشیم سلامتیمونو از دست بدیم برای ثروتمند کردن یکی دیگه و بعد یا با التماس پولمونو بگیریم یا وقتیم سروقت میگیرم کلی تشکر کنیم! انگار بهمون لطف شده!

گرچه از یه شخص به شخص دیگه این ممکنه فرق کنه ولی از یه جایی به بعد فرهنگ عمومی و قوانین کارن که تصمیم میگیرن نقش یه کارمند تو این دنیا چیه!

خیلی از کارا بخاطر ماهیتی که دارن یه حقوق و مزایای کاملا مشخص دارن و از طرف ادارات خاصی تعیین میشن مثلا کارمندای دولتی..
ولی بعضی از کارا هستن که اگه تو بیشتر کار کنی کارفرمات پولدارتر میشه و اگه تو یه کم‌کاری یا اشتباهی بکنی کارفرمات ضرر میکنه…همینجاست که فاصله‌های طبقاتی بزرگتر و بزرگتر میشه

تو این مورد یه مثال از خودم میزنم…یه مدت تو یه شرکت توریستی مسئول رزرو هتل بودم..یبار نوشته بودم که دلی میسوزوندم واس اون شرکت! حتی روزای تعطیل‌هم پامیشدم میرفتم سرکار..نصف شب مشکل مسافرارو حل میکردم و کلا خودمو جر میدادم خلاصه!
مسئولیتام رفته رفته زیاد شد…کار قرارداد و جلسه با هتلا، کنترل کارای حسابداری و …هم افتاد گردن من.

برای بیشتر کردن سود هرکاری میتونستم میکردم…فک کنم به جز درامدای روتین شرکت، ماهی نزدیک بیست هزارلیر سر چونه‌زدنام و کارای اضافیم سود میرسوندم..ازین سودای اضافی هیچی عایدم نمیشد ولی یک بار فقط یک‌بار که اشتباه کردم سریعا جریمه شدم و از حقوق چندرغازم کم کردن! البته خیلی مهربون بودن باهام! حقوقمو سر وقت میدادن و بهم اعتماد کامل داشتن و ازم تعریف میکردن ولی حقمو میدادن؟ نه!

الان که فک میکنم میبینم اگه یکم زبون داشتم شاید الان خیلی جلوتر از الان بودم…واس همون یه توصیه…کارفرماهاتون به شما نیاز دارن پس سعی کنین پیششون کم نیارین! اونا به شما مدیونن نه شما به اونا! بخاطر دستمزدی که میگیرین تشکر نکنین! به اندازه دستمزدتون کار کنین یا به اندازه کارتون دستمزد بگیرین! هیچکس اجازه نداره از جوونی و سلامتی شما برای پولدار شدن خودش سو استفاده کنه.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s